Thursday, 13 August 2015

ती

ती असतेच अशी ...काहीशी चंचल, थोडीशी गंभीर ..घाटातल्या वाटेसारखी अवखळ...तळ्याच्या निळ्या पाण्यासारखी नितळ..दरीत कोसळणाऱ्या जलधारे सारखी प्रवाही...कधी ती असते मंदिरातल्या गाभाऱ्या सारखी प्रसन्न...पाऊस थेंबांनी भिजलेली सुस्नात ...ती असतेच अशी.....
             ती असतेच अशी.कधी हसणारी कधी रुसणारी.तिने फेसबुक वर टाकलेल्या कुठल्याशा पोस्टला त्याने लाइक केले नाही तर त्याला फ्रेंड लिस्ट मधून डिलीट करणारी ..अन् संध्याकाळी पुन्हा त्याला फ्रेंड रिक्वेस्ट पाठवणारी...ती असतेच अशी...
              त्याला हे सारं माहित आहे..तिचं रुसणं फुगणं तो जाणून आहे.तिच्या लाडिक तक्रारीवर तो काहीच बोलत नाही.तिच्या बोलण्याने तो तुटत नाही.त्याचं नातं एवढ्या तेवढयाने मिटत नाही.. .प्रमाणे बसलेली गाठ अशी अचानक सुटत नाही..
            तो तिला बहरू देतो...वेली सारखं स्वच्छंद वाढू देतो.तिचं रागावणं, रुसणं, चिडणं सारं काही तो पापण्यावर तोलतो.कारण ...
        त्याच्या जीवनात तिचा एक अनमोल रोल आहे...
        त्याच्या साठी तिला म्हणूनच खास मोल आहे....

असंच काही

एकटेपणा इतकं विषण्ण करणारं दु:ख जगात दुसरं नसेल. आजूबाजूला माणसांचा समुद्र असतो,गर्दीचा कोलाहल असतो तरी सुद्धा त्या साऱ्या मध्ये आपण तनहा असतो.ही तन्हाई हे एकटेपण रात्रीच्या तिसऱ्या प्रहार इतकं काळजाला जखमी करणारं असतं.शुभ्र चांदण्या रात्री तळ्याच्या चमचमणाऱ्या काठावरच्या उदास झाडासारखे असते....डोहात स्वतःचं प्रतिबिंब पाहणाऱ्या निस्तेज औदुंबरा सारखे असते...मग आपोआपच मन कुणाला तरी साद घालते..
                                      'अकेले है चले आओ जहां हो..
                                       कहा आवाज दे तुमको कहां हो....' ही आर्तता मनाला वितळवणारी असते...मनाला भाव विभोर करणारी असते...कुणी तरी सोबतीला असावे हेच खरे....